'Wanneer zorgen meer is dan een job' : hoe zorg en pleegzorg elkaar versterken in Turnhout

Wat als zorg niet stopt aan de voordeur van een gezin, maar ook een plek krijgt aan de keukentafel van je eigen huis? Voor Nathalie Vangeel, verzorgende bij Thuiszorg Kempen in Turnhout, is dat geen theorie maar realiteit. 

Naast haar job in de gezinszorg is ze sinds kort ook ondersteunend pleegouder in het weekend voor een jong meisje uit één van de gezinnen waar ze al jaren over de vloer komt.

Haar verhaal toont hoe breed zorg kan zijn en hoeveel verschil een warm, vertrouwd gezicht kan maken.

Kelly Verheyen, schepen welzijn en voorzitter van het Bijzonder Comité voor de Sociale Dienst Turnhout, noemt het engagement een krachtig signaal: “Dit is een heel warm engagement. Het maakt me een trotse schepen. Het toont hoe we samen kansen creëren en gezinnen versterken.”

Van gezinszorg naar een tweede thuis

Nathalie werkt sinds 2022 als verzorgende in Turnhout. Daarvoor stond ze twintig jaar in een crèche. “Kinderen, dat zat er altijd al in,” vertelt ze. “Als kind schreef ik in vriendenboekjes: ik wil iets met kinderen doen.”

De overstap naar thuiszorg voelde als een sprong, maar wel één die juist zat. Bij één gezin bouwde ze, samen met collega’s, langzaam vertrouwen op. “Er is veel hulpverlening geweest die stopgezet werd. Maar met onze dienst was er plots toch een klik.” Een band die later van doorslaggevend belang zou blijken.

Ook Kaat Van De Walle, verantwoordelijke gezinszorg in Turnhout, zag hoe bijzonder die vertrouwensrelatie was. “In dit gezin waren we heel intensief aanwezig,” vertelt ze. “Als er dan extra ondersteuning nodig is, maakt het een wereld van verschil dat een kind terechtkan bij iemand die ze al kent. Dat is veel minder ingrijpend en geeft veel meer rust.”

Volgens Kaat speelde dat vertrouwen een sleutelrol. “Ik denk eerlijk gezegd niet dat dit gezin iemand anders had toegelaten als pleegouder. De drempel lag veel lager omdat het om een vertrouwd gezicht ging.”

Het idee om pleegouder te worden leefde al langer bij Nathalie. Via vrijwilligerswerk en een infopakket van Pleegzorg ontdekte ze dat pleegzorg veel breder is dan het klassieke beeld. Toen binnen het gezin waar ze als verzorgende kwam de zorgen toenamen, voelde ze dat er een kans lag. “Voor dit kind zou het zoveel rustiger zijn om naar iemand te gaan die ze al kent.”

Een zorgvuldig gedragen beslissing

Pleegzorg opstarten gebeurde bij Nathalie niet van vandaag op morgen. Er gingen gesprekken, screenings en overleg aan vooraf met Pleegzorg, met haar werkgever en met iedereen die erbij betrokken was. “Pleegzorg was daar heel duidelijk in,” vertelt ze. “Als je werkgever niet akkoord gaat, starten we niet. Ze wilden mij beschermen.”

Ook thuis werd niets aan het toeval overgelaten. Nathalie betrok haar gezin van bij het begin. “Als je gezin niet mee is, dan lukt het niet. Punt.” Haar twee tienerzonen stonden opvallend open voor het idee. “Sinds het pleegmeisje er is, doen we meer samen. We gaan voetballen, zwemmen… Dat werkt echt in twee richtingen.”

Toen uiteindelijk het groen licht kwam, viel alles op zijn plaats. “Ik was zó blij,” zegt Nathalie. “Het voelde alsof ik de Lotto had gewonnen. Niet omdat het gemakkelijk zou zijn, maar omdat het gewoon klopte.”

Rust, in kleine maar belangrijke stappen

Het pleegmeisje is drie jaar en komt één weekend per maand. De start was niet eenvoudig. “Ze heeft twee weekends na elkaar overgegeven,” vertelt Nathalie. “Pure stress.”

Stap voor stap kwam er meer rust. Door voorspelbaarheid, duidelijke afspraken en veel afstemming met de ouders. Ook kleine hulpmiddelen maakten een groot verschil, zoals een magneetbord met foto’s dat toont waar ze wanneer is. “Voor een kind van drie is ‘maandag’ een abstract begrip. Beelden geven houvast.”

Nathalie kijkt verder dan wat je op het eerste gezicht ziet. “Ze weende niet in bed, plaste ’s nachts niet… Dat lijkt gemakkelijk, maar dat is het niet altijd.” Samen met Pleegzorg volgt ze die signalen zorgvuldig op. “Je maakt sprongetjes,” zegt ze, “maar altijd rustig aan.”

Ook binnen de gezinszorg blijft de afstemming nauw, benadrukt Kaat Van De Walle. “Dit soort trajecten vraagt blijvende samenwerking en alertheid. Het is geen wondermiddel, maar het maakt wél verschil.”

Geen taboe, maar een warme uitnodiging

Wat Nathalie raakt, is hoe pleegzorg soms bekeken wordt. “Veel mensen denken nog altijd: ze pakken mijn kind af. Terwijl het hier net gaat over rust geven, over ondersteunen.”

Ze spreekt met veel respect over ouders die hulp durven vragen. “Dat vraagt moed. Alleenstaand, geen netwerk, meerdere kinderen… en dan zeggen: het wordt me te veel, ik zoek hulp. Dat is geen teken van falen. Integendeel. Je doet het net voor je kinderen.”

Ondersteunende pleegzorg is dan ook geen alles-of-nietsverhaal, benadrukt ze. Het kan ook één weekend per maand zijn. “Dat ene weekend kan voor een kind én voor een gezin een wereld van verschil maken.”

Moet je daarvoor een zorgopleiding hebben? Nathalie is duidelijk: “Nee. Als je een warm hart hebt en je gezin staat erachter, kan je al zoveel betekenen. Pleegzorg screent goed en begeleidt je stap voor stap. Je staat er niet alleen voor.”

En glimlachend besluit ze: “Als je weet dat je een klein steentje hebt bijgedragen aan iemands leven… dat is onbetaalbaar.”